"Herkesin alfabesi a,b,c,d ile başlarken senin alfaben B.L.A.C.K ile başlıyor, bunu bilmen lazım..." diyerek başlayan ve biten bir dram filmi...
2 yaşında geçirdiği bir hastalık yüzünden hem sağır hem kör kalan Michelle hayatı tanıyamadan sonsuz bir karanlığa gömülmüştür. O karanlıkta hiçbir duyguyu, hiçbir nesneyi,hiçbir kelimeyi öğrenememiştir. Davranışları bir hayvanın içgüdüleri gibi vahşidir. Onu içinde bulunduğu karanlıktan aydınlığa çıkaracak olan Sahai ömrünü Michelle adar ve ona hayatı dokunarak öğretmeye başlar... Eğitim şekli aileye aşırı gelsede Michelledeki gelişim onları da umutlandırır. İlk öğrendiği kelime hayatın başlanğıcı "Su" dur... Yıllar geçer, Michelle normal öğrencilerin gittiği üniversiteye kabul edilir, öğretmeni Sahai hep yanındadır, dersleri onun yardımıyla anlamaya çalışır, ancak dersleri geçmeyi başaramaz. Sahai başarısızlığı kabul etmez, birlikte bir hayal kurarlar, Michelle bir gün o üniversiteden mezun olacaktır...Yıllar geçer, Michelle hala üniversiteyle mücadele etmektedir, Sahai yaşlanmıştır ve artık alzheimer hastası olmaktadır, küçük kardeş Sara evlenme telaşındadır ve fiziksel-ruhsal aşk duygusu yani Michelle'nin hiç yaşayamayacağı duygular onu depresip hale sokar, bu durum Sahai ile onun arasını açar... Tekrar yıllar geçer, Sahai karanlığa düşer bu kez ve karanlıktan aydınlığa ışık tutma sırası bu kez Michellededir...
Detaylı yazdım sanırım, ama zaten filmde sürprizler yok, baştan sonu tahmin edilesi ama izlemek lazım, ağır temposuna rağmen sıkılmadan izlemek lazım... Belki bu aralar modum ağlak o yüzden pekçok sahnede gözümden yaşlar aktı , belki her ne kadar aksiyoncuyum ben desem de dramdır benim tarzım, belkide bu dram izlediğim en etkileyici dramdı bilmiyorum ama film bittiğinde kesinlikle içimde bir şeyler değişmişti...
Film 2005 Hint/Amerikan yapımı, 122 dak. sürüyor, o 122 dakikada size kör ve sağır bir genç kızın duygu sömürüsü değil, karanlıktan aydınlığa çıkmayı başaran bir kızın dramını izliyorsunuz...
Filmle ilgili yorumlara bakarken filmin çekiminin 7 sene sürdüğünü öğrendim, bazı dış çekimlerde kar yağıyordu, o sahneler için gerçekten kar yağması beklenmiş bunun için tam 3 yıl beklenmiş, pek çok sahne tekrar tekrar çekilmiş, gişe kaygısı olmadan, insanların acıma duygularına basmadan mükemmel kurgulanmış, insan böyle filmleri izledikten sonra iki ayda çekilen Türk filmlerinden nefret ediyor, diyalogları boş, konusu birbirinin aynı, insanda sadece tiksinti uyandıran Türk filmlerinden... Yönetmeni, senaristi ve yapımcısıaynı kişi,Ona büyük saygı: "Sanjay Leela Bhansali"
"Bir masal kahramanı" tanıyorum, tartışmasız hayatıma giren en sarsıcı kişi, her konuda kapısını çaldığım, bana klavuzluk eden... Hatta ne zaman "hadi bana bir film tavsiye et hemen izlemeye başlıycam" desem nefes almadan bana cevap verebilen tek kişi, sanki aklında benim için bir listesi var, sorsada söylesem diye bekliyor gibi... Bu akşam cevabı "BLACK" idi. Hani erkeğin kalbine giden yol midesinden geçer derler ya, filmmanianın kalbine giden yolda filmlerden geçiyor, işte o yüzden diyorum beni kalbimden vurdun...10/10
