Kendimi şuan hırsızlık yapmış gibi,birinin özeline tecavüz etmiş gibi hissediyorum..
Son yarım saattir eski postlarımı okuyorum ve kendi cümlelerimde boğuluyorum,ara verdim ve bunları yazıyorum...
Günlüğün eski sayfalarını okumak gibi,yazdıklarınız boğazınızda düğümleniyor,bazılarını ağlayarak yazmıştım,şimdi okurkende ağladım...Bazılarını yazarken kek yiyordum;şimdi okurken kekin kokusu geldi burnuma,bazısında da bir kahve kokusu...Birini yazarken annem beni yemeğe çağırmıştı,tam da aynı yerde durup arkama baktım!Buz kesti ellerim...Yüreğim daha hızlı attı...Evde yalnızdım....
Anıların,yazıların insan hayatında bu kadar güçlü var olabileceklerini hiç düşünmemiştim...Kelimelerin gücünü şimdi anlıyorum...Daha önce blog yazmak suya yazmak gibiydi benim için...Dönüp içinci kez okumuyordum bile..Ama artık kendime çekidüzen vermeye karar verdim...İlerde bakıp pöfff yazmış olmak için yazmışım,saçmalamışım demek istemiyorum....
Ama birde şu var ki;ne kadar garip hislerle kendi cümlelerimde meşk etsemde ikinci kez okumak ilk heycanı vermiyor...Belki çok uzun yıllar sonra okumalıyım?
